در این اپیزود سراغ زن عجیبی میرویم که یک تصمیم ساده زندگیاش را به پروژهای بیسابقه در تاریخ رسانه تبدیل کرد: ضبط شبانهروزی چندین شبکه تلویزیونی، بدون توقف، برای حدود 30 سال.
ماریان استوکس از جایی به بعد به این جمعبندی میرسد که چیزی در پسِ انتخاب تصاویر، تدوین خبرها و زبان گزارشها پنهان شده است. او تصمیم میگیرد به جای اعتماد کامل به آرشیو رسمی رسانهها، آرشیو شخصی خودش را بسازد؛ آرشیوی که قرار است هیچ لحظهای از جریان تصویر را از دست ندهد.
در این گفتار، روی چند پرسش مکث میکنیم:
اگر یک نفر همه چیز را ضبط کند، چه چیزهایی را میشود سالها بعد در آن تصاویر دوباره کشف کرد؟
آرشیو شخصی چه نسبتی با حافظه جمعی و تاریخ سیاسی و اجتماعی دارد؟
ترس و بیاعتمادی نسبت به رسانه از کجا میآید و چطور میتواند به شکل یک وسواس تمامعیار درآید؟
همزمان این داستان را کنار بحث اپیزود قبلی میگذاریم؛ جایی که از گسستگی ادراک تصویری و زبان منقطع سینما صحبت کردیم. این بار با یک مثال افراطی روبهرو میشویم: انسانی که تصمیم میگیرد تا حد امکان هیچ چیزی را حذف نکند و به قواعد معمول انتخاب و تدوین تن ندهد.
اگر میخواهید درباره رابطه مغز، رسانه، تاریخ و روایتسازی در عصر تلویزیون و خبر 24 ساعته فکر کنید، این اپیزود برای شماست؛
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
Iman Fani. Innehållet i podden är skapat av Iman Fani och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.
